Kiła wątroby — Lues hepatis.

Schorzenie to będzie dokładnie omówione w dziale chorób wene­rycznych, wobec czego ograniczymy się tu do zagadnień najistotniejszych. Objawy kiłowe spostrzegamy w drugim okresie kiły w postaci żółtaczki o przebiegu, zbliżonym do żółtaczki nieżyto­wej. Spostrzegane w tym okresie wykwity swoiste na skocze (roseola) wyjaśniają pochodzenie sprawy. Jak i w żółtaczce nieżytowej, tak i tutaj, spostrzegane były przejścia w ostry zanik wątroby.

Trudności różnicowo-rozpoznawcze nastręcza żółtaczka po* salwarsanowa. Niewiadomo dotychczas, czy żółtaczka ta jest wy­nikiem działania toksycznego arsenobenzolu, czy też jest to odczyn M e r x h e i m e r a w wątrobie — wstrząs, spowodowany zabójczem działaniem salwarsanu na krętki blade i zalewem wątroby przez jady, po­chodzące z rozpadających krętków. Bez względu jednak na pochodze­nie sprawy, należy unikać stosowania salwarsanu w stanach niewydolnoś­ci wątroby.